ഈ കുട്ടികൾ തെരുവിൽ നിന്ന് ചോദിക്കുന്നത് ഏതെങ്കിലും ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം താല്പര്യമല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ ഓരോരുത്തർക്കും ഗുണമുള്ള കാര്യങ്ങളാണ്. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുള്ള ആ അവകാശം ചരിത്രവും നമ്മുടെ ഭരണഘടനയും നമുക്ക് നേരിട്ട് തന്നിട്ടുള്ളതാണ്. അങ്ങനെയുള്ള കുട്ടികളെ മതത്തിന്റെയോ ദേശവിരുദ്ധതയുടെയോ ഒക്കെ കൃത്രിമമായ കഥകളിൽ കുടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് യാതൊരുവിധ തെളിവുകളുടെയും പിൻബലമില്ലാതെയാണ്.
റവ. ഡോ. മിഥുൻ ജെ. ഫ്രാൻസിസ് എസ്.ജെ
നേപ്പാളിൽ കേവലമൊരു സാമൂഹികമാധ്യമ നിരോധനത്തിൽ തുടങ്ങിയ പ്രതിഷേധമാണ്, പിന്നീട് അഴിമതിക്കും ഭരണാധികാരികളുടെ മക്കളുടെ ആഡംബരജീവിതത്തിനുമെതിരായ വലിയൊരു പ്രക്ഷോഭമായി വളർന്നത്. ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽത്തന്നെ അവിടെ പത്തൊൻപത് ജീവനുകൾ പൊലിഞ്ഞു. ഒടുവിൽ 2025 സെപ്റ്റംബറിൽ പ്രധാനമന്ത്രിക്ക് രാജിവെച്ചൊഴിയേണ്ടിയും വന്നു. ഒക്ടോബറിൽ മഡഗാസ്കറിൽ പ്രസിഡന്റ് നാടുവിടുകയും അധികാരം സൈന്യം ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനും ഒരുവർഷം മുൻപാണ് കെനിയയിലെ ചെറുപ്പക്കാർ തെരുവിലിറങ്ങി നികുതി ബിൽ പിൻവലിപ്പിച്ചത്. ബംഗ്ലാദേശിലാകട്ടെ, വിദ്യാർത്ഥികളുടെ സമരം ഷെയ്ഖ് ഹസീനയുടെ ഭരണത്തെത്തന്നെ താഴെയിറക്കി. ഇന്തോനേഷ്യയിലും ഫിലിപ്പീൻസിലും മൊറോക്കോയിലും പെറുവിലുമെല്ലാം അലയടിച്ചത് ഇതേ മാറ്റത്തിന്റെ തരംഗമാണ്. എല്ലായിടത്തും ഈ മുന്നേറ്റങ്ങൾക്ക് നേതൃത്വം നൽകിയവരെ ലോകം ഒരേ പേരുവിളിച്ചു: 'ജെൻ സി' (Gen Z).
ചിലയിടങ്ങളിൽ ഈ സമരങ്ങൾ ശാന്തമായിരുന്നു, മറ്റു ചിലയിടങ്ങളിൽ ചോര വീണു. അക്രമങ്ങളെ ഒരു രീതിയിലും ന്യായീകരിക്കാൻ സാധിക്കില്ല. പക്ഷേ, അവർ എങ്ങനെ സമരം ചെയ്യുന്നു എന്നതിനേക്കാൾ, എന്തിനുവേണ്ടി അവർ തെരുവിലിറങ്ങുന്നു എന്ന ചോദ്യമാണ് നാം ചോദിക്കേണ്ടത്. ചുരുക്കത്തിൽ ഇതാണ് എന്റെ നിലപാട്: ഇവർ ചോദിക്കുന്നത് തികച്ചും ന്യായമായ കാര്യങ്ങളാണ്. ആ ചോദ്യങ്ങൾ ഉന്നയിക്കാനുള്ള അവകാശം നമ്മുടെ ചരിത്രം തന്നെ നമുക്ക് കാണിച്ചുതന്നിട്ടുള്ളതുമാണ്. അതുകൊണ്ട് ആ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് മറുപടി പറയാതെ, ചോദിക്കുന്നവരെ മറ്റൊരു കഥയിൽ കുടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് ആർക്കും ഒരു ഗുണവും ചെയ്യില്ല.
അവരുടെ ആവശ്യങ്ങളിലേക്ക് ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചു നോക്കൂ. മൊറോക്കോയിലെ ഒരു പൊതുആശുപത്രിയിൽ പ്രസവശസ്ത്രക്രിയക്കിടെ എട്ടു സ്ത്രീകൾ മരിച്ച ദാരുണസംഭവമാണ് "ജെൻ സി" കൂട്ടായ്മയെ തെരുവിലിറക്കിയത്. ലോകകപ്പ് ഒരുക്കങ്ങൾക്കായി കോടികൾ വെള്ളം പോലെ ഒഴുക്കുമ്പോഴും സാധാരണക്കാരുടെ ആശുപത്രികളും സ്കൂളുകളും തഴയപ്പെടുന്നു എന്നാണ് അവരുടെ പരാതി. ഇനി മഡഗാസ്കറിന്റെ കാര്യമെടുക്കുകയാണെങ്കിൽ, കുടിവെള്ളവും വൈദ്യുതിയും തുടർച്ചയായി മുടങ്ങിയതായിരുന്നു അവിടെ പ്രതിഷേധങ്ങൾക്ക് തുടക്കമിട്ടത്.
പക്ഷേ, ഇവയൊന്നും ആ യുവാക്കളുടെ മാത്രം സ്വന്തം ആവശ്യങ്ങളല്ലല്ലോ. ഒരു ആശുപത്രി നന്നായാൽ അതിന്റെ ഗുണം അനുഭവിക്കുന്നത് ആ നാട്ടിലെ ഓരോ സാധാരണ രോഗിയുമാണ്. ഒരു സ്കൂൾ മെച്ചപ്പെട്ടാൽ അത് ജീവിതം കരുപ്പിടിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഓരോ കുടുംബത്തിന്റെയും നേട്ടമാണ്. സമൂഹത്തിലെ എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ ഉപകാരപ്പെടുന്ന ഇത്തരം അടിസ്ഥാന ആവശ്യങ്ങൾ അധികാരികൾ ഗൗരവത്തോടെ കേൾക്കേണ്ടതുണ്ട്. അതിനൊക്കെ അപ്പുറം, ഈ കൂട്ടായ്മകൾക്ക് പിന്നിൽ പരസ്പരമുള്ള കരുതലും അടിയുറച്ച സാഹോദര്യവുമാണുള്ളതെന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്.
അവകാശങ്ങൾ ചോദിച്ചുറപ്പിക്കുന്നത് ചരിത്രത്തിൽ ഇന്നോ ഇന്നലെയോ തുടങ്ങിയ കാര്യമൊന്നുമല്ല. ഫ്രഞ്ച് വിപ്ലവമാണ് സ്വാതന്ത്ര്യവും സമത്വവും സാഹോദര്യവും എന്ന വലിയ ആശയം ലോകത്തിനു മുന്നിൽ വെച്ചത്. നമ്മുടെ സ്വന്തം സ്വാതന്ത്ര്യസമരമാകട്ടെ, എത്രയോ മനുഷ്യരുടെ ചോരയ്ക്കും കണ്ണീരിനും ത്യാഗത്തിനുംമേൽ പടുത്തുയർത്തിയതാണ്. ഇന്ന് നമ്മൾ അനുഭവിച്ചുതീർക്കുന്ന പല അവകാശങ്ങളും ആരെല്ലാമോ ശക്തമായി ശബ്ദിച്ചതുകൊണ്ടും നീതിക്കായി പൊരുതിയതുകൊണ്ടും മാത്രം കൈവന്നവയാണ്.
എന്നാൽ, ആ ചരിത്രത്തിന്റെ ഗുണഫലങ്ങൾ സുഖമായി അനുഭവിച്ചു കഴിയുന്നവർ തന്നെ, ഇന്ന് അതേ വഴിയിൽ തെരുവിലിറങ്ങുന്ന പുതിയ തലമുറയെ സംശയത്തോടെയും പുച്ഛത്തോടെയും മാത്രം വീക്ഷിക്കുന്നത് നമ്മൾ മറന്നുതുടങ്ങിയ നമ്മുടെ സ്വന്തം ചരിത്രത്തോടുള്ള വലിയൊരു അനീതിയാണ്. ഇതുകൊണ്ട് തെരുവിൽ നടക്കുന്ന എല്ലാ സമരമാർഗ്ഗങ്ങളും പൂർണ്ണമായും ശരിയാണെന്നോ ന്യായമാണെന്നോ ഞാൻ വാദിക്കുന്നില്ല. എങ്കിലും, സ്വന്തം അവകാശങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ശബ്ദിക്കാനും ചോദിക്കാനുമുള്ള ഒരു മനുഷ്യന്റെ അടിസ്ഥാനപരമായ അവകാശത്തെക്കുറിച്ചാണ് ഞാനിവിടെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നത്.
ഈ ചെറുത്തുനിൽപ്പിന്റെ അലകൾ ഈ വർഷം ജൂലൈയിൽ നമ്മുടെ രാജ്യത്തിന്റെ തെരുവുകളിലുമെത്തി. മെഡിക്കൽ പ്രവേശന പരീക്ഷയായ നീറ്റിന്റെ ചോദ്യപേപ്പർ ചോർന്നെന്ന ഗുരുതരമായ ആരോപണത്തെ തുടർന്ന് ഇരുപതു ലക്ഷത്തിലേറെ വിദ്യാർത്ഥികൾക്കാണ് വീണ്ടും പരീക്ഷയെഴുതേണ്ടി വന്നത്. അവിടംമുതലാണ് കാര്യങ്ങൾ കത്താൻ തുടങ്ങിയത്. "കോക്രോച്ച് ജനതാ പാർട്ടി" എന്ന യുവകൂട്ടായ്മയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ ഡൽഹിയിലെ ജന്തർമന്തറിലും രാജ്യത്തെ മറ്റ് പ്രധാന നഗരങ്ങളിലും ആയിരക്കണക്കിന് ചെറുപ്പക്കാർ ഒത്തുകൂടി. പ്രതിഷേധക്കാരെ നേരിടാൻ പോലീസ് ലാത്തിച്ചാർജ്ജും കണ്ണീർവാതകവും പ്രയോഗിച്ചതായുള്ള വാർത്തകളും പുറത്തുവന്നു.
ഒടുവിൽ കടുത്ത സമ്മർദ്ദത്തിനൊടുവിൽ കേന്ദ്രവിദ്യാഭ്യാസമന്ത്രി ധർമേന്ദ്ര പ്രധാൻ സ്ഥാനമൊഴിയേണ്ടി വന്നു. പരീക്ഷാസമ്പ്രദായം അടിമുടി അഴിച്ചുപണിയാൻ നന്ദൻ നിലേകനിയുടെ നേതൃത്വത്തിൽ പ്രത്യേക കർമസമിതി പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടു. ചോദ്യപേപ്പർ ചോർത്തുന്നവർക്ക് കടുത്ത ശിക്ഷ ഉറപ്പാക്കുന്ന പുതിയ ബില്ലും ലോക്സഭയിലെത്തി. തങ്ങളുടെ പ്രധാന ആവശ്യങ്ങളെല്ലാം സർക്കാർ അംഗീകരിച്ചുവെന്ന് വ്യക്തമായതോടെ ആ കൂട്ടായ്മ സമരം പിൻവലിക്കുകയും ചെയ്തു.
Read More: സ്ത്രീകളെ മുറിയില്‍ അടക്കുന്നവര്‍ മതമൂല്യങ്ങളെയാണ് അവഹേളിക്കുന്നത്
പക്ഷേ, ഇത് ഏതെങ്കിലും ഒരു പരീക്ഷയുടെ മാത്രം പ്രശ്നമല്ല. നമ്മുടെ നാട്ടിലെ ഒരു സാധാരണ കുടുംബത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം പരീക്ഷയെന്നാൽ ആ വീടിന്റെ മുഴുവൻ പ്രതീക്ഷയാണ്. വർഷങ്ങളോളം കോച്ചിങ്ങിനായി കഷ്ടപ്പെട്ട് പണം കണ്ടെത്തി, രാപ്പകലില്ലാതെ ഉറക്കമൊഴിച്ചു പഠിച്ച്, ഒറ്റദിവസത്തെ പരീക്ഷയിൽ സ്വന്തം ഭാവി തുന്നിപ്പിടിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു കുട്ടിക്ക്, താൻ എഴുതിയ പരീക്ഷയുടെ പേപ്പർ ചോർന്നെന്ന വാർത്ത കേൾക്കുമ്പോൾ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഏതാനും മാർക്കുകൾ മാത്രമല്ല, ജീവിതത്തിലെ തുല്യമായ അവസരങ്ങൾ കൂടിയാണ്.
നമ്മുടെ ഭരണഘടനയുടെ 14, 16 വകുപ്പുകൾ നിയമത്തിനു മുന്നിലെ സമത്വവും പൊതുനിയമനങ്ങളിൽ അവസരസമത്വവും കൃത്യമായി ഉറപ്പുനൽകുന്നുണ്ട്. ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശത്തിന്റെ അടിത്തറയാണ് 21-ാം വകുപ്പ്. അതുപോലെ, ന്യായമായ ചില നിയന്ത്രണങ്ങൾക്ക് വിധേയമായിട്ടാണെങ്കിലും, ആയുധങ്ങളില്ലാതെ സമാധാനപരമായി ഒത്തുകൂടാനുള്ള അവകാശം 19(1)(ബി) വകുപ്പും നൽകുന്നുണ്ട്. ഉത്തരാഖണ്ഡിൽ സർക്കാർ ജോലിക്കുള്ള പരീക്ഷയുടെ ചോദ്യപേപ്പർ ചോർന്നപ്പോഴും ഇതേതുടർന്ന് ചെറുപ്പക്കാർ തെരുവിൽ പ്രതിഷേധവുമായി ഇറങ്ങിയിരുന്നു.
കഴിഞ്ഞ വർഷം സെപ്റ്റംബറിൽ ലഡാക്കിലെ യുവാക്കൾ തങ്ങളുടെ ഭാവിക്കും ഭരണത്തിൽ പങ്കാളിത്തത്തിനുമായി സമരത്തിനിറങ്ങിയപ്പോൾ അവിടെ നാലുപേരുടെ ജീവനാണ് പൊലിഞ്ഞുപോയത്. അതിനു പിന്നിൽ ബാഹ്യമായ പ്രേരണകളുണ്ടായിരുന്നുവെന്നാണ് സർക്കാരിന്റെ പക്ഷം. ആ വിഷയം ഇപ്പോഴും തർക്കങ്ങൾക്കിടയിൽ നിൽക്കുമ്പോഴും, അവിടെ ദാരുണമായി മരിച്ചു വീണത് ഈ രാജ്യത്തെ ചെറുപ്പക്കാരാണെന്ന സത്യം നമ്മെ അലട്ടേണ്ടതുണ്ട്.
ഇതിനെല്ലാം പുറമെ രൂക്ഷമായ തൊഴിലില്ലായ്മയുടെ വേവലാതിയും ഇന്നത്തെ തലമുറയെ വേട്ടയാടുന്നുണ്ട്. വരാനിരിക്കുന്ന കാലത്ത് നിർമ്മിതബുദ്ധി (AI) തങ്ങളുടെ തൊഴിലുകൾ കവർന്നെടുക്കുമോ എന്ന ആശങ്കയും അവർക്കുണ്ട്. അതുകൊണ്ട്, ഭരണകൂടം ഭയപ്പെടേണ്ടത് സർക്കാരിനോട് ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്ന ഈ യുവാക്കളെയല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ സിസ്റ്റത്തിൽ തുടർച്ചയായി ചോദ്യപേപ്പർ ചോരുന്ന ആ കൊടുംചതിയെയാണ്.
പക്ഷേ, ഇങ്ങനെയുള്ള ന്യായമായ ചോദ്യങ്ങളോട് അധികാരം പലപ്പോഴും കൃത്യമായ മറുപടി പറയാറില്ല. പകരം, ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നവരെ പൂർണ്ണമായും മറ്റൊരു കഥയിലേക്ക് വഴിതിരിച്ചുവിട്ട് രക്ഷപ്പെടാനാണ് അവർ ശ്രമിക്കാറുള്ളത്. ഉദാഹരണത്തിന്, ഫ്രാൻസിൽ ഈ സെപ്റ്റംബർ 21-ന് പാരീസിനടുത്തൊരു ഹൈസ്കൂളിൽ തുടങ്ങിയ വിദ്യാർത്ഥിസമരം വളർന്നുവന്നത് അധ്യാപകരുടെ കുറവും തകർന്നുവീഴുന്ന കെട്ടിടങ്ങളും തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ക്ലാസ്മുറികളും ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചുകൊണ്ടായിരുന്നു. ഒക്ടോബർ ആറായപ്പോഴേക്കും രണ്ടര ലക്ഷത്തിലേറെ പേരാണ് രാജ്യമെമ്പാടും തെരുവിലിറങ്ങിയതെന്ന് ആഭ്യന്തരമന്ത്രാലയം തന്നെ കണക്കുനൽകുന്നു.
എന്നാൽ ഈ വിഷയത്തിൽ അമേരിക്കൻ പ്രസിഡന്റായ ഡൊണാൾഡ് ട്രംപ് നൽകിയ പ്രതികരണം കൗതുകകരമായിരുന്നു; ഇത് സ്കൂളുകളെക്കുറിച്ചുള്ള പ്രശ്നമല്ല, മറിച്ച് ഇസ്‌ലാം മതം രാജ്യം പിടിച്ചെടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന്റെ ഭാഗമാണെന്നായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാദം. എന്നാൽ, ആ സമരത്തിന് ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള മതപരമായ ആവശ്യങ്ങളുമായി ബന്ധമുള്ളതായി ഇതുവരെ തെളിവില്ലെന്നാണ് ഫ്രഞ്ച് ഔദ്യോഗിക വൃത്തങ്ങളുടെ പോലും നിലപാട്.
ഇതിനുമുൻപ് 2023-ൽ നാഹെൽ എന്ന പതിനേഴുകാരൻ പോലീസ് വെടിവെപ്പിൽ ദാരുണമായി കൊല്ലപ്പെട്ടപ്പോഴും ചർച്ചകൾ സമാനമായ രീതിയിൽ വഴിമാറിപ്പോയിരുന്നു. അന്ന് പ്രസിഡന്റ് ഇമ്മാനുവൽ മക്രോൺ കുറ്റപ്പെടുത്തിയത് സമൂഹമാധ്യമങ്ങളെയും വീഡിയോ ഗെയിമുകളെയുമായിരുന്നു. നിയമപാലനത്തിലെ വംശീയവിവേചനം അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് ഐക്യരാഷ്ട്രസഭയുടെ മനുഷ്യാവകാശ ഓഫീസ് ആവശ്യപ്പെട്ടപ്പോൾ ഫ്രഞ്ച് സർക്കാർ ആ ആരോപണത്തെ പൂർണ്ണമായി തള്ളിക്കളയുകയാണുണ്ടായത്.
കൃത്യമായി ഇതേ കാര്യമാണ് ഇന്ത്യയിലും സംഭവിച്ചത്. നമ്മുടെ നാട്ടിൽ പ്രതിഷേധം തുടങ്ങി ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കകം, യഥാർത്ഥ പ്രശ്നമായ ചോദ്യപേപ്പർ ചോർച്ചയേക്കാൾ കൂടുതൽ മാധ്യമങ്ങളിലും പൊതുയിടങ്ങളിലും ചർച്ചയായത് ഈ സമരം ആരുടേതാണ്, ഇതിനു പിന്നിൽ ആരാണ് പണം മുടക്കുന്നത് എന്നൊക്കെയുള്ള കാര്യങ്ങളായിരുന്നു. ചില ബിജെപി നേതാക്കളാകട്ടെ ഇതിൽ വിദേശഫണ്ടിംഗും "അർബൻ നക്സൽ" ബന്ധവുമൊക്കെ ആരോപിച്ച് രംഗത്തുവന്നു. സമരത്തിനു പിന്നിൽ തീവ്രവാദ ശക്തികളോ രാജ്യവിരുദ്ധരോ ഉണ്ടെന്നും അതിനാൽ എൻഐഎ അന്വേഷിക്കണമെന്നും ആവശ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടുള്ള പൊതുതാൽപര്യ ഹർജി ഡൽഹി ഹൈക്കോടതിയുടെ മുന്നിൽ വരെ എത്തി. സമൂഹമാധ്യമങ്ങളിലാകട്ടെ സമരക്കാരെ "രാജ്യവിരുദ്ധർ" എന്ന് മുദ്രകുത്തിയുള്ള അധിക്ഷേപങ്ങൾ നിറഞ്ഞുതുടങ്ങി.
എന്നാൽ, എട്ടു ലക്ഷത്തോളം പേർ ഒപ്പിട്ട ഓൺലൈൻ നിവേദനത്തിന്റെ ശക്തമായ പിൻബലത്തിലാണ് തങ്ങൾ മുന്നോട്ടുപോകുന്നതെന്നായിരുന്നു ആ യുവകൂട്ടായ്മയുടെ മറുപടി. എങ്കിലും, എതിർഭാഗത്തുനിന്ന് ഉയർന്ന ഇത്തരം ആരോപണങ്ങളൊന്നും ഇതുവരെ ആരും തെളിയിച്ചിട്ടുമില്ല.
ഇവിടെ ഒരു കാര്യം നമ്മൾ വളരെ വ്യക്തമായി തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്. ഉന്നയിക്കപ്പെടുന്ന ഒരു ആവശ്യം ന്യായമാണോ അല്ലയോ എന്നത്, അത് ചോദിക്കുന്നത് ആരാണെന്നോ അതിനു പിന്നിൽ ആർക്കെങ്കിലും ഫണ്ട് കിട്ടുന്നുണ്ടോ എന്നോ നോക്കിയല്ല തീരുമാനിക്കേണ്ടത്. ആരുടെ ചെലവിൽ സമരം നടത്തിയാലും, ചോർന്ന ചോദ്യപേപ്പർ ചോർന്നതു തന്നെയാണ്; അത് മാറ്റാൻ കഴിയില്ല. രാജ്യത്തെ ഇരുപതു ലക്ഷത്തോളം കുട്ടികൾക്ക് വീണ്ടും പരീക്ഷയെഴുതേണ്ടി വന്ന ദുരവസ്ഥയെന്നത് ഏതെങ്കിലും ഒരു വിദേശഫണ്ടിന്റെ മാത്രം സൃഷ്ടിയുമല്ല.
പണത്തിന്റെ ഉറവിടം എവിടെയാണെന്ന് അന്വേഷിക്കുന്നതും ചോദിക്കുന്നതും തെറ്റല്ല; ഏതു പ്രസ്ഥാനവും അതിന് കൃത്യമായ മറുപടി നൽകാൻ ബാധ്യസ്ഥരുമാണ്. പക്ഷേ, അതൊരു പ്രത്യേക അന്വേഷണമായി മുന്നോട്ടുപോകേണ്ട കാര്യമാണ്. അതിനുപകരം, ഉയരുന്ന ഓരോ ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങൾക്കും വായമൂടിക്കെട്ടാനുള്ള മറുപടിയായി ആ ചോദ്യത്തെ മാത്രം മാറ്റുമ്പോൾ, അതൊരു വ്യക്തമായ വഴിതിരിച്ചുവിടലായും ഒളിച്ചോട്ടമായും മാത്രമാണ് മാറുന്നത്.
ഇതൊക്കെ മുസ്ലിംകളുടെ മാത്രം പണിയാണെന്നു പറഞ്ഞുനടക്കുന്നവരോട് ലോകഭൂപടത്തിലേക്ക് ഒന്ന് കണ്ണോടിക്കാൻ മാത്രമേ നമുക്ക് പറയാനാകൂ. ഉദാഹരണത്തിന്, ലോകത്ത് ഏറ്റവും കൂടുതൽ മുസ്ലിം ജനസംഖ്യയുള്ള ഇന്തോനേഷ്യയിൽ എംപിമാരുടെ ആഡംബര അലവൻസുകൾക്കും ഉയർന്ന ജീവിതച്ചെലവിനുമെതിരായ ജനകീയ പ്രതിഷേധത്തിൽ ആളുകൾക്ക് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുകയുണ്ടായി; ഒടുവിൽ മന്ത്രിസഭയിൽ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്താൻപോലും അവിടുത്തെ പ്രസിഡന്റ് നിർബന്ധിതനായി. മുസ്ലിം ഭൂരിപക്ഷ രാജ്യമായ ബംഗ്ലാദേശിൽ സർക്കാർ ജോലികളിലെ സംവരണരീതിക്കെതിരെ വിദ്യാർത്ഥികൾ തുടങ്ങിയ ചെറിയൊരു സമരം ഒടുവിൽ ചരിത്രപരമായ ഒരു ഭരണമാറ്റത്തിലാണ് ചെന്നെത്തിച്ചത്. മൊറോക്കോയിലാകട്ടെ, അവിടുത്തെ ചെറുപ്പക്കാർ തെരുവിലിറങ്ങി ചോദിച്ചത് മികച്ച ആശുപത്രികളും സ്കൂളുകളുമാണ്.
അതേസമയം, ഹിന്ദു ഭൂരിപക്ഷമുള്ള നേപ്പാളിലും ക്രിസ്ത്യൻ ഭൂരിപക്ഷമുള്ള ഫിലിപ്പീൻസിലും പെറുവിലും കെനിയയിലുമൊക്കെ ചെറുപ്പക്കാർ സമാനമായ രീതിയിൽ അഴിമതിക്കും അടിസ്ഥാന സേവനങ്ങളുടെ അഭാവത്തിനുമെതിരെയാണ് തെരുവിലിറങ്ങി സമരം ചെയ്തത്. മറ്റൊരു കൗതുകകരമായ കാര്യം, നേപ്പാൾ, ഇന്തോനേഷ്യ, ഫിലിപ്പീൻസ്, മൊറോക്കോ, മഡഗാസ്കർ തുടങ്ങി ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിൽ ഉയർന്ന പ്രതിഷേധങ്ങളിൽ വൈക്കോൽത്തൊപ്പിയണിഞ്ഞ ഒരു കടൽക്കൊള്ളക്കാരന്റെ ഒരേ പതാകയാണ് ഉയർന്നുനിന്നത്! ഇതൊരു പ്രത്യേക മതത്തിന്റെ മാത്രം പ്രതിഭാസമായിരുന്നെങ്കിൽ, ആ മതവിശ്വാസികൾക്കിടയിൽ മാത്രമേ ഇത്തരം കൂട്ടായ്മകൾ കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നുള്ളൂ. എന്നാൽ ഭൂഖണ്ഡങ്ങളുടെ അതിരുകളില്ലാതെ എല്ലായിടത്തും പൊതുവായി കാണാൻ കഴിയുന്നത് തൊഴിലില്ലായ്മ, അടിസ്ഥാന സേവനങ്ങളുടെ കുറവ്, ഭരണകൂടങ്ങളുടെ അഴിമതി എന്നിവയെക്കുറിച്ചുള്ള കടുത്ത പരാതികളാണ്.
എങ്കിലും, ഫ്രാൻസിലെ കാര്യം വരുമ്പോൾ ഈ പൊതുഭൂപടംകൊണ്ടു മാത്രം എല്ലാം വ്യക്തമാകില്ലെന്ന് നമ്മൾ സമ്മതിക്കണം. അവിടെ സമരത്തിലുള്ള കുട്ടികൾ പരസ്യമായി ഉന്നയിച്ച ആവശ്യങ്ങൾ വളരെ വ്യക്തമാണ്: കൂടുതൽ അധ്യാപകരെ നിയമിക്കുക, തകർന്നുവീഴുന്ന കെട്ടിടങ്ങൾ നന്നാക്കുക എന്നിവയായിരുന്നു അത്. അതിനാൽത്തന്നെ, ആ സമരത്തിന് ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള മതപരമായ ആവശ്യങ്ങളുണ്ടെന്ന് വരുത്തിത്തീർക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവർ, അതു തെളിയിക്കാനുള്ള ബാധ്യത പേറുന്നുമുണ്ട്.
അതേസമയം, ഈ പ്രക്ഷോഭങ്ങളെ എതിർക്കുന്നവർക്കും ചില കാര്യങ്ങൾ പറയാനുണ്ട്; അവരുടെ വാദങ്ങളെ നമ്മൾ പൂർണ്ണമായും തള്ളിക്കളയേണ്ടതില്ല. ഡിസ്കോർഡും ടിക്ടോക്കും പോലുള്ള നവമാധ്യമ വേദികളിൽ കൃത്യമായ നേതാക്കളില്ലാതെ പെട്ടെന്നു രൂപപ്പെടുന്ന ഇത്തരം പ്രക്ഷോഭങ്ങൾക്ക് ചിലപ്പോൾ സർക്കാരുകളെപ്പോലും വീഴ്ത്താൻ കഴിഞ്ഞേക്കുമെങ്കിലും, നാളെ പകരം ഭരിക്കാനുള്ള വ്യക്തമായൊരു സംഘടനാശേഷിയോ രാഷ്ട്രീയ കാഴ്ചപ്പാടോ അവർക്കുണ്ടാകണമെന്നില്ല എന്ന് വിമർശകർ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. മഡഗാസ്കറിലെ ജനകീയ മുന്നേറ്റത്തിന് പിന്നാലെ ഒടുവിൽ അധികാരമേറ്റെടുത്തത് സൈന്യമാണ്; പുതിയ സർക്കാരിലാകട്ടെ പഴയ രാഷ്ട്രീയക്കാർ തന്നെ നിറഞ്ഞപ്പോൾ അവിടുത്തെ യുവസംഘടനകൾ കടുത്ത നിരാശയാണ് പ്രകടിപ്പിച്ചത്.
കൂടാതെ, ഇത്തരം സമരങ്ങൾ പലപ്പോഴും അക്രമത്തിലേക്ക് വഴുതിമാറുന്നത് നിരപരാധികളുടെ ജീവനും രാജ്യത്തിന്റെ പൊതുസ്വത്തുമാണ് നശിപ്പിക്കുന്നത്. നമ്മുടെ നാട്ടിൽത്തന്നെ ചില പ്രതിഷേധവേദികളിൽ മാധ്യമപ്രവർത്തകർ പോലും കൂവലിനും കയ്യേറ്റത്തിനും ഇരയായതായി റിപ്പോർട്ടുകൾ വന്നിരുന്നു. ഒരു യുവപ്രസ്ഥാനത്തെ നിലവിലുള്ള രാഷ്ട്രീയകക്ഷികൾ സ്വന്തം താൽപ്പര്യങ്ങൾക്കായി ഹൈജാക്ക് ചെയ്യുമോ എന്ന ആശങ്കയും, സർക്കാർ പ്രഖ്യാപിച്ച കർമസമിതികളും നിയമങ്ങളും യഥാർത്ഥത്തിൽ സിസ്റ്റത്തിൽ എന്തുമാറ്റമുണ്ടാക്കുമെന്ന സംശയവും ഇപ്പോഴും ബാക്കിനിൽക്കുന്നുണ്ട്.
ഈ ആശങ്കകളൊന്നും യാതൊരു അടിസ്ഥാനവുമില്ലാത്തവയല്ല. പക്ഷേ, ആ ആശങ്കകളെല്ലാം ബാധകമാകുന്നത് സമരത്തിന്റെ രീതികളെയും സംഘാടനത്തെയും കുറിച്ചുള്ള വിമർശനങ്ങൾക്ക് മാത്രമാണ്, അല്ലാതെ സമരക്കാർ ഉന്നയിക്കുന്ന ആവശ്യങ്ങളുടെ ന്യായത്തെയല്ല. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, ഇതിൽ നിന്നെല്ലാം പ്രക്ഷോഭകാരികൾ പഠിക്കേണ്ട പാഠം, സമരരീതികൾ സ്വയം വിലയിരുത്തുക, അക്രമങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കുക, തങ്ങളുടെ പ്രവൃത്തികളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കുക എന്നതൊക്കെയാണ്. അല്ലാതെ, ഇത്തരം ആശങ്കകളുടെ പേരിൽ ചെറുപ്പക്കാർ ഉന്നയിക്കുന്ന ന്യായമായ ആവശ്യങ്ങൾ അധികാരികൾക്ക് എളുപ്പത്തിൽ തള്ളിക്കളയാനുള്ള കാരണമായി മാറരുത്.
തെരുവിലെ ആവേശം താൽക്കാലികമായി കത്തിപ്പടരുമ്പോൾ, അതൊരു ഭരണകൂടത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വമായി മാറുമ്പോൾ, അവിടെ ആത്മപരിശോധന ഒഴിവാക്കാനാവില്ല. താൻ ചെയ്യുന്നതെന്താണ്, ആർക്കുവേണ്ടിയാണ്, ആ സമരത്തിന്റെയൊക്കെ വില നൽകേണ്ടിവരുന്നത് ആരാണ് എന്നൊക്കെ സ്വയം ചോദിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്ന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്ക് മാത്രമേ ആ നാട്ടിൽ നിലനിൽക്കാനാകൂ. ഒപ്പം, ഇതേ ചോദ്യം അധികാരത്തിന്റെ ഉന്നതങ്ങളിൽ ഇരിക്കുന്നവരോടും നമുക്ക് ചോദിക്കാനുണ്ട്: എന്തിനുവേണ്ടിയാണ് ജനങ്ങൾ നിങ്ങളെ ആ കസേരയിലിരുത്തിയത്?
എന്നാൽ, എതിർശബ്ദങ്ങളെയും വിമർശനങ്ങളെയും കണ്ണടച്ച് ശത്രുതയായി മാത്രം വായിക്കാനുള്ള ആ വലിയ പ്രലോഭനം ഏതെങ്കിലും ഒരു രാഷ്ട്രീയ പക്ഷത്തിന്റെ മാത്രം കുത്തകയല്ല. നേപ്പാളിലെയും ബംഗ്ലാദേശിലെയും സർക്കാരുകൾ തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ രാഷ്ട്രീയചായ്‌വുകളുള്ളവയായിരുന്നു. എങ്കിലും, മതത്തെയും ദേശീയതയെയും ഒക്കെ മുൻനിർത്തി സമരങ്ങളെ കൃത്യമായി വഴിതിരിച്ചുവിടുന്ന ആ തന്ത്രം, നമ്മൾ മുകളിൽ കണ്ട ഫ്രാൻസിലെയും ഇന്ത്യയിലെയും ഉദാഹരണങ്ങളിൽ വ്യക്തമായതുപോലെ, ദേശീയവാദ വലതുപക്ഷ രാഷ്ട്രീയത്തിൽ നിന്നാണ് എക്കാലത്തും വന്നിട്ടുള്ളത്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ, രാഷ്ട്രീയ നേതൃത്വങ്ങളും മതസ്ഥാപനങ്ങളും മറ്റ് സാമൂഹിക സംഘടനകളുമെല്ലാം ഒരുപോലെ സ്വന്തം നിലപാടുകൾ പുനഃപരിശോധിക്കേണ്ട സമയമാണിത്.
നമുക്കെതിരെ സംസാരിക്കുന്ന ഒരാൾ നമ്മുടെ ജന്മശത്രുവായതുകൊണ്ടാകണമെന്നില്ല അയാൾ അങ്ങനെ സംസാരിക്കുന്നത്; മറിച്ച്, അയാൾ കാര്യങ്ങളെയും പ്രശ്നങ്ങളെയും നമ്മിൽ നിന്നും തീർത്തും വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു കോണിൽ നിന്ന് കാണുന്നതുകൊണ്ടാകാം. ആ കാഴ്ചപ്പാട് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിലാണ് വാസ്തവത്തിൽ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പക്വത അടങ്ങിയിരിക്കുന്നത്. എതിർശബ്ദങ്ങളെ ഭയത്തോടെയല്ല, മറിച്ച് സാകൂതം കേൾക്കാൻ പഠിക്കുമ്പോഴാണ് ജനാധിപത്യം അതിന്റെ പൂർണ്ണ അർത്ഥത്തിൽ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത് എന്ന് നമ്മൾ തിരിച്ചറിയണം.
ഇനി കാര്യത്തിന്റെ ചുരുക്കം ഇത്രയേ ഉള്ളൂ; ഈ കുട്ടികൾ തെരുവിൽ നിന്ന് ചോദിക്കുന്നത് ഏതെങ്കിലും ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ മാത്രം താല്പര്യമല്ല, മറിച്ച് നമ്മൾ ഓരോരുത്തർക്കും ഗുണമുള്ള കാര്യങ്ങളാണ്. ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കാനുള്ള ആ അവകാശം ചരിത്രവും നമ്മുടെ ഭരണഘടനയും നമുക്ക് നേരിട്ട് തന്നിട്ടുള്ളതാണ്. അങ്ങനെയുള്ള കുട്ടികളെ മതത്തിന്റെയോ ദേശവിരുദ്ധതയുടെയോ ഒക്കെ കൃത്രിമമായ കഥകളിൽ കുടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് യാതൊരുവിധ തെളിവുകളുടെയും പിൻബലമില്ലാതെയാണ്. ആവലാതികളെ അങ്ങനെ വഴിതിരിച്ചുവിട്ടതുകൊണ്ട് സാധാരണക്കാരുടെ ഒരു പ്രശ്നവും പരിഹരിക്കപ്പെടാൻ പോകുന്നില്ല. ചോർന്നുകഴിഞ്ഞ ചോദ്യപേപ്പറും ഇടിഞ്ഞുവീഴുന്ന സ്കൂൾ മേൽക്കൂരയുമൊക്കെ, അധികാരികൾ കഥകൾ മാറ്റിപ്പറഞ്ഞതുകൊണ്ടു മാത്രം നന്നാവില്ല. കാരണം, കഥകൾ മാറ്റിപ്പിടിച്ച് സമയം കളയുമ്പോൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് കാര്യങ്ങൾ പരിഹരിക്കാനുള്ള വിലപ്പെട്ട സമയമാണ്.
ഈ ചെറുപ്പക്കാർ എന്താണ് ആവശ്യപ്പെടുന്നത് എന്ന് മനസ്സിലാക്കി, കൃത്യമായ മറുപടികൾ നൽകി മുന്നോട്ടുപോയാൽ മാത്രമേ വരാനിരിക്കുന്ന തലമുറകൾക്കെങ്കിലും ഈ നാട്ടിൽ നല്ലൊരു നാളെ ഉണ്ടാകുകയുള്ളൂ. അവർ ഈ ലോകത്തിന്റെ സമാധാനാന്തരീക്ഷം തകർക്കുന്ന ശല്യക്കാരല്ല, മറിച്ച് നമ്മുടെ ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്ന മനഃസാക്ഷിയുടെ വാതിലിൽ ശക്തമായി മുട്ടുന്നവരാണ്. ആ വാതിൽ ഇനി തുറക്കണോ അതോ കൊച്ചുകഥകൾ പറഞ്ഞ് അടച്ചുപിടിക്കണോ എന്നതാണ് അധികാരത്തിലിരിക്കുന്നവർക്കും സമൂഹത്തിനും മുന്നിൽ ഇനിയുള്ള ഒരേയൊരു ചോദ്യം.
(ഡോ. മിഥുൻ ജെ. ഫ്രാൻസിസ് കൊച്ചുകല്ലൻവിള എസ്.ജെ റോമിലെ ഗ്രിഗോറിയൻ യൂണിവേഴ്സിറ്റിയിൽ നിന്ന് ക്രൈസ്തവ-മുസ്ലിം സംവാദ പശ്ചാത്തലത്തിൽ യേശുവിന്റെ മാനവികതയെ ആസ്പദമാക്കി ഡോക്ടറേറ്റ് നേടിയ ദൈവശാസ്ത്രജ്ഞനും പൂനെ ജ്ഞാനദീപയിലെ അധ്യാപകനുമാണ്. ഇസ്ലാമിക് സ്റ്റഡീസിൽ ബിരുദാനന്തര ഡിപ്ലോമയും അറബിക്, ഉർദു ഭാഷകളിൽ ഡിപ്ലോമയുമുള്ള അദ്ദേഹം ക്രൈസ്തവ-മുസ്ലിം സൗഹാർദ്ദം, ബഹുസ്വരത, ആഗോള സാഹോദര്യം എന്നിവ മുൻനിർത്തി അന്താരാഷ്ട്ര തലത്തിൽ നിരവധി പ്രബന്ധങ്ങളും ലേഖനങ്ങളും രചിച്ചിട്ടുണ്ട്. വത്തിക്കാന്റെ മതാന്തര സംവാദ ഡൈകാസ്റ്ററി ഉൾപ്പെടെയുള്ള വേദികളിൽ പ്രബന്ധങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള അദ്ദേഹം, നിലവിൽ സൗത്ത് ഏഷ്യൻ ജെസ്യൂട്ട് കോൺഫറൻസിന്റെ ഭാഗമായി മത സൗഹാർദ്ദത്തിനായി സജീവമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നു.)