മലമടക്കുകളിൽ മേഘങ്ങൾ തങ്ങിനിൽക്കുന്ന ഹിമാലയൻ പാതകൾ പിന്നിട്ട്, പതിമൂവായിരം അടി ഉയരത്തിലെ സേല ചുരവും കടന്നെത്തുമ്പോൾ തവാങ് ഒരു സ്വപ്നം പോലെ മുന്നിൽ തെളിയും. കാറ്റിൽ പാറിപ്പറക്കുന്ന മൊണാസ്ട്രികളിലെ വർണക്കൊടികളും,അവിടെ നിന്നുയരുന്ന പുരാതനമായ മന്ത്രധ്വനികളും, മഞ്ഞുമൂടിയ താഴ്വരകളും കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നത് കേവലം മനോഹരമായ കാഴ്ചകൾ മാത്രമല്ല; കാലങ്ങൾക്കിപ്പുറവും മായാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു നാടിന്റെ സംസ്കാരവും ചരിത്രവുമാണ്. അതിർത്തിഗ്രാമങ്ങളിലെ മനുഷ്യരുടെ ചിരിയും, തണുത്തുറഞ്ഞ തടാകങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദതയും തൊട്ടറിഞ്ഞ താവാങ്ങ് യാത്രയുടെ അവിസ്മരണീയ അനുഭവങ്ങളിലൂടെ..ഹിമാലയത്തിന്റെ ആത്മാവ് തുടിക്കുന്ന വഴിത്താരകളിലൂടെ...
തവാങ്ങ്- 01 മുജീബ് റഹ്മാൻ കിനാലൂർ
മലമ്പാതകൾ
തവാങ്ങിലേക്ക് പോകണമെന്ന് ആഗ്രഹം തോന്നിയത് ഇന്നലെയോ ഇന്നോ അല്ല.
കഴിഞ്ഞ ഏതാനും വർഷങ്ങൾക്കിടെ വടക്കുകിഴക്കൻ ഇന്ത്യയിലെ മിക്ക സംസ്ഥാനങ്ങളിലൂടെയും സഞ്ചരിച്ചിട്ടും അരുണാചൽ പ്രദേശ് മാത്രം ഭൂപടത്തിൽ ബ്ലാങ്കായി കിടന്നു. ആ വെളുത്ത ഇടത്തേക്കാണ് ഒടുവിൽ യാത്ര തിരിച്ചത്. കേരളത്തിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ തവാങ്ങ് ഒരു സ്ഥലത്തിന്റെ പേരിനേക്കാൾ ദൂരത്തിന്റെ പേരാണ്.
ഭൂപടത്തിൽ വിരലോടിച്ചാൽ അത് എത്ര അകലെയാണെന്ന് മനസ്സിലാകും. കോഴിക്കോട് നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് കിലോമീറ്റർ അകലെ, ഇന്ത്യയുടെ വടക്കുകിഴക്കൻ അറ്റത്തോട് ചേർന്ന്, മലകൾക്കപ്പുറം മറ്റൊരു ലോകം പോലെ കിടക്കുന്ന ഒരു നഗരം.
അവിടേക്ക് പോകണമെന്ന് തോന്നിയതിന്റെ കാരണം മഞ്ഞുമലകൾ മാത്രമായിരുന്നില്ല.
ചില സ്ഥലങ്ങൾ നമ്മളെ വിളിക്കുന്നത് അവയുടെ സൗന്ദര്യം കൊണ്ടാണ്.
ചിലത് അവയുടെ അകലം കൊണ്ടും.
തവാങ്ങ് എനിക്ക് രണ്ടും ആയിരുന്നു.
ഞങ്ങൾ അഞ്ചുപേരായിരുന്നു യാത്രയിൽ .
നാസിർ കെ. സി., റഫീഖ് പറോളി, അബ്ബാസ്, താരിഖ്, പിന്നെ ഞാൻ.
യാത്രകൾക്ക് കൂട്ടാളികൾ പ്രധാനമാണ്. ഒരേ സ്ഥലത്തേക്ക് പോകുന്ന അഞ്ചുപേർ ഒരേ യാത്രയല്ല അനുഭവിക്കുന്നത്. ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ സ്വന്തം കണ്ണുകളുമായാണ് യാത്ര ചെയ്യുന്നത്. ഒരാൾ മല കാണും. മറ്റൊരാൾ റോഡ്. മറ്റൊരാൾ ഭക്ഷണം. മറ്റൊരാൾ മനുഷ്യരെ. ആരെങ്കിലും മിണ്ടാതെ ഇരിക്കും; മറ്റൊരാൾ ഓരോ കാഴ്ചയും ക്യാമറയിൽ പകർത്തും.
വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞ് ഈ യാത്രയെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ വീണ്ടും സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഒരേ തവാങ്ങിനെക്കുറിച്ചായിരിക്കില്ല ഓരോരുത്തരും പറയുക എന്നെനിക്ക് അന്നുതന്നെ തോന്നിയിരുന്നു.
കോഴിക്കോട് വിട്ട ദിവസം യാത്രയുടെ ദൂരം മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അതിന്റെ സ്വഭാവം അപ്പോൾ അറിയില്ലായിരുന്നു.
ആപ്രണയം നിർമിച്ച നഗരംദ്യം വിമാനത്തിൽ കൽക്കത്ത.
പിന്നെ ട്രെയിനിൽ ഗുവാഹത്തി.
അവിടെ നിന്ന് ഇറ്റാനഗർ.
പിന്നെ കാർ.
അതിനുശേഷം മല.
ഒരു യാത്രയെ പല യാത്രകളായി പിരിച്ചുവെച്ചതുപോലെയായിരുന്നു അത്.
വേഗത്തിൽ എത്തിപ്പെടുക എന്നതായിരുന്നില്ല ഞങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യം. വഴിയിൽ കഴിയുന്നത്ര നിൽക്കുക, നോക്കുക, സംസാരിക്കുക, ഭക്ഷണം കഴിക്കുക, ഉറങ്ങുക, വീണ്ടും പുറപ്പെടുക..അങ്ങനെയായിരുന്നു.
യാത്രയ്ക്ക് ഒരു ലക്ഷ്യമുണ്ടെങ്കിലും അതിലേക്കുള്ള വഴി വെറും ഇടനാഴിയല്ലല്ലോ.
വഴിക്കും സ്വന്തം ജീവിതമുണ്ട്.
ഗുവാഹത്തിയിൽ നിന്ന് ഇറ്റാനഗറിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ ഭൂമിയുടെ സ്വഭാവം പതുക്കെ മാറിത്തുടങ്ങി.
ആദ്യം പരിചിതമായ സമതലങ്ങൾ.
പിന്നെ ദൂരെയായി ഉയരുന്ന കുന്നുകൾ.
റോഡിന്റെ ഇരുവശത്തും മാറിമാറിവരുന്ന മരങ്ങൾ.
വായുവിൽ ചെറിയൊരു വ്യത്യാസം.
വണ്ടിയുടെ ജനൽ തുറന്നപ്പോൾ മുഖത്ത് തട്ടുന്ന കാറ്റിനുപോലും മറ്റൊരു സ്വഭാവം.
നമ്മൾ വടക്കുകിഴക്കിലേക്ക് കയറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് ഭൂപടം പറയുന്നതിന് മുമ്പേ ശരീരം അത് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഇറ്റാനഗറിൽ നിന്ന് യാത്ര വീണ്ടും മുകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ റോഡും മാറി.
വളവുകൾ കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
താഴ്വരകൾ ആഴപ്പെട്ടു.
മലകൾ അടുത്തുവന്നു.
ചിലയിടങ്ങളിൽ റോഡ് മലയുടെ ശരീരത്തിൽ ഒട്ടിച്ചേർത്ത ഒരു നേർത്ത വരപോലെ തോന്നി.
താഴേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ വീടുകൾ ചെറുതായി.
പുഴകൾ വെള്ളിനൂലുപോലെ.
മനുഷ്യർ കാണാതായി.
മല മാത്രം.
Read More: പ്രണയം നിർമിച്ച നഗരം
“ഇനി എത്ര ദൂരം?”
ആരുടെയോ ചോദ്യം.
ഡ്രൈവർ ചിരിച്ചു.
“ദൂരം കിലോമീറ്ററിൽ പറയാം. സമയം പറയാൻ പറ്റില്ല.”
കാറിനകത്ത് ചിരി.
അത് ആ യാത്രയുടെ ഒരു ചെറിയ മുന്നറിയിപ്പായിരുന്നു.
മലകളിൽ ദൂരം എന്നത് റോഡിലെ കിലോമീറ്ററുകളല്ല.
ഒരു വളവിന് പിന്നിൽ മറ്റൊരു വളവ്.
ഒരു കയറ്റത്തിന് പിന്നിൽ മറ്റൊരു കയറ്റം.
മഴ വന്നാൽ മറ്റൊരു കഥ.
മഞ്ഞ് വന്നാൽ മറ്റൊന്ന്.
പതുക്കെ തണുപ്പ് കാറിനകത്തേക്കും കയറിവന്നു.
ആദ്യം ജനൽ അടച്ചു.
പിന്നെ ജാക്കറ്റ് പുറത്തെടുത്തു.
അതിനുശേഷം തലയിൽ തൊപ്പി.
കേരളത്തിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ടപ്പോൾ ബാഗിന്റെ അടിയിൽ കിടന്നിരുന്ന വസ്ത്രങ്ങൾ ഓരോന്നായി ശരീരത്തിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തി.
യാത്രയുടെ ഭൂമിശാസ്ത്രം ശരീരത്തിന്റെ വസ്ത്രത്തിലും എഴുതപ്പെടുകയായിരുന്നു.
ഇറ്റാനഗറിന്റെ ചൂടിൽ ധരിച്ചിരുന്ന വസ്ത്രം ഇവിടെ പോരാ.
കൂടുതൽ ഉയരത്തിലേക്ക് പോകുന്തോറും ശരീരത്തിന് പുതിയൊരു ഭാഷ പഠിക്കേണ്ടിവന്നു.
തവാങ്ങിലേക്ക് പോകുന്ന വഴിയിൽ മലകൾക്ക് പല നിറങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു.
പച്ച.
ചാരം .
തവിട്ട്.
മഴ നനഞ്ഞ കറുപ്പ്.
ചിലയിടത്ത് പാറയുടെ നിറം മാത്രം.
മറ്റൊരിടത്ത് പൈൻമരങ്ങളുടെ ഇരുണ്ട പച്ച.
മുകളിൽ മേഘം.
താഴെ മഞ്ഞിന്റെ ആദ്യ പാടുകൾ.
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ കാറിന്റെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, റോഡിന്റെ അരികിൽ വെളുത്ത എന്തോ കിടക്കുന്നത് കണ്ടു.
“മഞ്ഞാണോ?”
ഞാൻ ചോദിച്ചു.
ഡ്രൈവർ തലകുലുക്കി.
“അതെ.”
വാക്ക് വളരെ സാധാരണമായിരുന്നു.
എനിക്ക് അത്ര സാധാരണമായിരുന്നില്ല.
കേരളത്തിൽ വളർന്ന ഒരാൾക്ക് മഞ്ഞ് പലപ്പോഴും ചിത്രങ്ങളിലൂടെയോ സിനിമകളിലൂടെയോ മാത്രമാണ് പരിചയം.
ഇവിടെ അത് റോഡരികിൽ കിടക്കുന്നു.
കൈ നീട്ടിയാൽ തൊടാവുന്ന ദൂരത്ത്.
കാർ നിർത്തിയപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങി.
മഞ്ഞിനെ കൈകൊണ്ട് തൊട്ടു.
വെള്ളം തന്നെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ വെള്ളമല്ലെന്നു തോന്നുന്നത്ര തണുപ്പ്.
വിരലുകൾക്കിടയിൽ പിടിച്ചപ്പോൾ അത് പതുക്കെ ഉരുകി.
കയ്യിൽ ഒന്നും ശേഷിച്ചില്ല.
ഒരു നിമിഷം മുമ്പ് മലയുടെ മുകളിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു ചെറിയ വെളുത്ത ലോകം, കൈയുടെ ചൂടിൽ ഇല്ലാതായി.
മഞ്ഞിനെ പിടിച്ചുനിർത്താൻ കഴിയില്ല.
കാഴ്ചയും അങ്ങനെ തന്നെ.
ഒരു നിമിഷം മാത്രം.
പിന്നെ അത് ഓർമ്മയായി മാറും.
യാത്ര തുടർന്നു.
മുകളിലേക്ക് പോകുന്തോറും വായു നേർത്തതായി തോന്നി.
ശ്വാസത്തിൽ ചെറിയൊരു മാറ്റം.
നടക്കുമ്പോൾ ശരീരം ഉയരത്തിന്റെ കാര്യം ഓർമ്മിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.
മലകളിൽ സൗന്ദര്യം മാത്രം അല്ലെന്ന് അപ്പോഴാണ് കൂടുതൽ വ്യക്തമായത്.
അവയ്ക്ക് സ്വന്തം നിയമങ്ങളുണ്ട്.
അവിടെ ശരീരം പോലും ഒരു അതിഥിയാണ്.
ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിനരികിലൂടെ പോകുമ്പോൾ റോഡരികിൽ ചില വീടുകൾ കണ്ടു.
മരവും കല്ലും ഉപയോഗിച്ചുള്ള വീടുകൾ.
മേൽക്കൂരകളിൽ തണുപ്പ് പിടിച്ചുനിൽക്കുന്നു.
ഒരു വീട്ടുമുറ്റത്ത് മരം കെട്ടിവെച്ചിരിക്കുന്നു.
അരികിൽ ഒരു നായ.
വഴിയിലൂടെ സ്കൂൾ വേഷത്തിലുള്ള രണ്ട് കുട്ടികൾ.
ഞങ്ങൾ കാർ പതുക്കെയാക്കിയപ്പോൾ കുട്ടികളിൽ ഒരാൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
ഞങ്ങളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
കൈ ഉയർത്തി.
ഞാനും കൈവീശി.
അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
ഒരു അപരിചിത ദേശത്ത്, അപരിചിതനായ ഒരു കുട്ടിയുമായുള്ള രണ്ട് സെക്കൻഡ് സൗഹൃദം.
വഴിയരികിലെ ഒരു കടയിൽ വീണ്ടും നിർത്തി.
ചായ ചോദിച്ചു.
കടയ്ക്കുള്ളിൽ ചൂള കത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പുറത്തെ തണുപ്പിൽ നിന്ന് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ മുഖത്ത് ആദ്യം തട്ടിയത് ചൂടല്ല; പുകയുടെയും ചായയുടെയും മണം ആയിരുന്നു.
ചായക്കടയുടെ ചുവരുകളിൽ വർഷങ്ങളുടെ പുകപ്പാടുകൾ.
ഒരു മൂലയിൽ ചില പാത്രങ്ങൾ.
മേശപ്പുറത്ത് ബിസ്കറ്റ് പാക്കറ്റുകൾ.
കടക്കാരൻ ഞങ്ങളെ നോക്കി.
“തവാങ്ങ്?”
“അതെ.”
അവൻ തലകുലുക്കി.
“ഇനി തണുപ്പ് കൂടും.”
അവൻ പറഞ്ഞത് ഒരു മുന്നറിയിപ്പുപോലെ തോന്നിയില്ല.
അവന്റെ നാട്ടിലെ ഒരു സാധാരണ കാര്യം മാത്രം.
ഞങ്ങൾ ചായ കുടിച്ചു.
ഗ്ലാസ് കൈയിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ചൂട് വിരലുകളിലൂടെ ശരീരത്തിലേക്ക് കയറി.
പുറത്ത് കാറ്റ്.
അകത്ത് ചൂള.
ഇവയുടെ ഇടയിലാണ് ആ ദിവസത്തെ യാത്ര.
വീണ്ടും കാറിൽ കയറിയപ്പോൾ ചായയുടെ മണം കുറച്ചുനേരം കാറിനകത്ത് തന്നെ നിന്നു.
ജനൽക്കപ്പുറം മലകൾ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.
ഞങ്ങൾ മുന്നോട്ട്.
തവാങ്ങ് ഇനിയും ദൂരെയായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ ദൂരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആവേശം ഇപ്പോൾ മറ്റൊന്നായി മാറിയിരുന്നു.
ലക്ഷ്യസ്ഥാനത്ത് എത്തണമെന്ന ആഗ്രഹം മാത്രമല്ല.
വഴി തന്നെ എന്താണ് നമ്മളോട് പറയാൻ പോകുന്നത് എന്ന കൗതുകം.
സേല പാസ്സിലേക്കുള്ള കയറ്റം തുടങ്ങിയപ്പോൾ മലയുടെ സ്വഭാവം വീണ്ടും മാറി.
വഴി കൂടുതൽ കഠിനമായി.
വളവുകൾ കൂടുതൽ കുത്തനെയായി.
ചിലയിടങ്ങളിൽ മേഘങ്ങൾ റോഡിനോട് ചേർന്നുനിന്നു.
മറുവശത്ത് ആഴം.
മുന്നിൽ മല.
കാറിന്റെ എൻജിൻ ശബ്ദം.
ടയറുകൾ റോഡിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം.
ഇടയ്ക്കിടെ ഹോൺ.
മറ്റൊരു വാഹനത്തിന് വഴിയൊരുക്കുമ്പോൾ എല്ലാവരും സ്വാഭാവികമായി മിണ്ടാതാകും.
താഴേക്ക് നോക്കാതിരിക്കുന്നതാണ് നല്ലതെന്ന് തോന്നുന്ന ചില വളവുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ നോക്കാതിരിക്കാനും കഴിയില്ല.
മുകളിലേക്ക് കയറുന്തോറും മരങ്ങൾ കുറഞ്ഞു.
പച്ച നിറം പിന്നിലേക്ക്.
പാറകൾ മുന്നിലേക്ക്.
പിന്നെ മഞ്ഞ്.
ആകാശം കൂടുതൽ അടുത്തതായി തോന്നി.
മേഘങ്ങൾ താഴെ.
ഒരു ഘട്ടത്തിൽ കാറിന്റെ ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ, നമ്മൾ മേഘങ്ങൾക്ക് മുകളിലാണെന്ന് തോന്നി.
അത് ഒരു വിചിത്രമായ അനുഭവമായിരുന്നു.
താഴെ ലോകം.
മുകളിൽ ആകാശം.
ഇടയിൽ നമ്മൾ.
ഒരു നേർത്ത റോഡിൽ.
“ഇവിടെ നിന്നാണ് യഥാർത്ഥ തവാങ്ങ് തുടങ്ങുന്നത്,” ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞു.
ഞാൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
അപ്പോൾ തവാങ്ങ് എന്നത് ഒരു നഗരത്തിന്റെ പേര് മാത്രമല്ലെന്ന് മനസ്സിലായി.
അത് ഈ മലകളിലേക്കുള്ള പ്രവേശനത്തിന്റെ പേരാണ്.
ഒരു ലോകത്തിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ലോകത്തിലേക്കുള്ള വാതിൽ.
സന്ധ്യ പതുക്കെ മലകളിൽ ഇറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വഴിയരികിലെ മഞ്ഞ് വെളിച്ചം കുറഞ്ഞപ്പോൾ കൂടുതൽ വെളുത്തതായി തോന്നി.
ദൂരെയുള്ള കൊടുമുടികൾ ചാരനിറത്തിലേക്ക് മാറി.
കാറിനകത്ത് എല്ലാവരും നിശ്ശബ്ദം.
ദീർഘയാത്രയുടെ ക്ഷീണം.
പക്ഷേ ആരും ഉറങ്ങുന്നില്ല.
എന്തിനെന്ന് കൃത്യമായി പറയാനാവില്ല.
ഒരുപക്ഷേ ആ നഗരത്തിന്റെ ആദ്യ കാഴ്ചയ്ക്ക്.
ഒരുപക്ഷേ മഞ്ഞുമലകൾക്കപ്പുറത്ത് എന്താണ് കാത്തിരിക്കുന്നതെന്ന് അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയ്ക്ക്.
ഒരുപക്ഷേ ഇത്രയും കാലം മനസ്സിൽ മാത്രം ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു സ്ഥലത്തെ യാഥാർഥ്യത്തിൽ കാണാനുള്ള നിമിഷത്തിന്.
ഒടുവിൽ ദൂരെയായി ചില വെളിച്ചങ്ങൾ തെളിഞ്ഞു.
ഒന്നിന് പിന്നാലെ മറ്റൊന്ന്.
മലയുടെ ഇരുട്ടിൽ ചെറിയ മഞ്ഞവെളിച്ചങ്ങൾ.
തവാങ്ങ്.
സ്ഥലത്ത് എത്തിയെന്ന് ആരും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ കാറിനകത്ത് എല്ലാവർക്കും മനസ്സിലായി.
വർഷങ്ങളായി ഭൂപടത്തിൽ നോക്കിയിരുന്ന ഒരു പേര് ഇപ്പോൾ ജനലിനപ്പുറം വെളിച്ചങ്ങളായി കിടക്കുന്നു.
കാർ പതുക്കെ നഗരത്തിലേക്ക് കയറി.
പുറത്ത് തണുപ്പ്.
അകത്ത് യാത്രയുടെ ചൂട്.
മനസ്സിൽ ഒരു ചെറിയ അത്ഭുതം.
ഇത്രയും ദൂരം സഞ്ചരിച്ച് ഒടുവിൽ ഇവിടെ എത്തിയിരിക്കുന്നു.
തവാങ്ങ് എന്ന സഞ്ചാരികളുടെ സ്വപ്നഭൂമിയിൽ ..
